Fucking Ãmâl to niezwykły film, bo, choć jak wiele innych filmów przed nim, opowiada o współczesnych nastolatkach, pokazuje całą złożoność i emocjonalną prawdę okresu dojrzewania. Co odróżnia ten film od innych produkcji tego typu, to głębia i emocjonalna kruchość postaci. Agnes jest samotna i wrażliwa i widz głęboko odczuwa nieszczęścia, które ją spotykają (...). Także postacie drugoplanowe są wielowymiarowe (...). Nawet rodzice, którzy w innych filmach o nastolatkach są nic nierozumiejącymi zgredami, są tu o wiele ciekawiej przedstawieni (...). Różnica pokoleń przedstawiona jest jako złożone zjawisko, mające swe przyczyny zarówno w zachwianiach emocjonalnych nastolatków jak i w głęboko zakorzenionych problemach społecznych, takich jak homofobia. Reżyser nie poucza w swym filmie ani rodziców ani ich nastoletnich dzieci (...). Możemy podziwiać aktorstwo na najwyższym poziomie i świetne zdjęcia kręcone z ręki. Reżyser kreśli bardzo przekonywujący i uniwersalny obraz życia w szkole średniej, z którym każdy widz może się identyfikować. Uniwersalność filmu pochodzi stąd, że przeżycie konkretnego doświadczenia wywołuje w nas wszystkich podobne emocje.