Gerry - najnowszy film twórców nagrodzonego Oscarem Buntownika z wyboru: Gusa Van Santa, Matta Damona i Casey'a Afflecka - to jeden z najciekawszych amerykańskich filmów niezależnych ostatnich lat.

Gerry jest hołdem dla mistrzów kina: Antonioniego i Kiarostamiego, a jednocześnie powrotem Van Santa do tematyki i stylu wizualnego jego wczesnych filmów: Drugstore Cowboy i Moje własne Idaho.

Jest to opowieść o dwójce przyjaciół, którzy w trakcie podróży przez bezkresną pustynię zeszli ze szlaku i zagubili się. Wraz z upływem czasu ich siły i szanse na przeżycie maleją, a przyjaźń zostaje wystawiona na ostateczną próbę.

Z portretu dwóch przyjaciół na bezludnej amerykańskiej pustyni twórcy wywodzą refleksję nad ludzką potrzebą poszukiwania nieznanego i przekraczania własnych możliwości. Gerry to eksperyment, fascynująca opowieść otwierająca się na to, co w kinie niespodziewane, niemożliwe i zaskakujące. To film o inicjacji. Wyczerpująca wędrówka, w trakcie której bohaterowie mierzą się z brutalną siłą natury i samymi sobą, staje się w filmie Van Santa metaforą ludzkiego losu.

Połączenie realizmu i surrealizmu daje w efekcie obraz pełen piękna i napięcia. Reżyser zabiera widzów do krainy emocji dzikich, nieznanych i niewytłumaczalnych. Gerry to nie tylko mój ulubiony film ostatniego roku. To także jeden z moich ulubionych filmów ostatniego dziesięciolecia.

Niezależny film Gusa Van Santa, Gerry to nadzwyczajne dzieło, pochłaniające niemal całą uwagę widza. To rodzaj medytacji nad najbardziej podstawowymi problemami - przyjaźnią, przetrwaniem, naturą. Od strony formalnej Gerry jest jednym z najpiękniejszych filmów, jakie ostatnio powstały w Ameryce.

Amerykańskie filmy rzadko potrafią być tak olśniewające, poetyckie i głęboko osobiste jak Gerry.