Właściwie Lars Trier, ur. 30 kwietnia 1956 r. w Kopenhadze. Reżyser, scenarzysta, operator i aktor filmowy, jeden z najwybitniejszych twórców filmowych lat 80. i 90. Ukończył szkołę filmową w Kopenhadze. Jeszcze jako student rozpoczął swoją międzynarodową karierę od dwukrotnego zwycięstwa na festiwalu filmów studenckich w Monachium, gdzie prezentował swoje dwie etiudy Nocturne i Befrielsesbilleder (Wyobrażenia wolności). Jego debiut pełnometrażowy Element zbrodni przyniósł mu sławę oraz renomę nowatora i uzdrowiciela kina współczesnego. Film ten stanowił pierwszą część "trylogii europejskiej", na którą złożyły się jeszcze Edipemic (1986) i Europa (1991). Filmy te były typowymi przykładami autorskiego kina artystycznego - poszukującego i wyrafinowanego stylistycznie. Pomiędzy nimi, w 1988 roku nakręcił film Medea, będący realizacją scenariusza samego Dreyera, opartego na tragedii Eurypidesa, którego ten wybitny twórca nie zdążył zrealizować.
W 1995 r. ogłosił wraz z grupą innych duńskich reżyserów "Manifest Grupy Filmowej Dogma", który uznawany jest za jeden z najdonioślejszych aktów przemiany sztuki filmowej ostatnich dekad. Dziesięć reguł Dogmy zakładało m. in. naturalność plenerów, dźwięku, oświetlenia, zalecało filmowanie "z ręki", zabraniało stosowania wszelkich efektów optycznych i filtrów. W warstwie fabularnej zakazywało przedstawiania "powierzchownej akcji" (morderstw, użycia broni etc.), retrospekcji oraz innych przesunięć w czasie i przestrzeni, a także kręcenia filmów określonego gatunku. Nade wszystko jednak Dogma zobowiązywała reżysera do "wyzbycia się osobistego smaku" i bycia artystą oraz "unikania tworzenia "dzieła", ponieważ (...) moment jest ważniejszy niż całość (...). Naczelnym zadaniem jest wydobycie prawdy z bohaterów i ich otoczenia". Zgodnie z zasadami Dogmy został zrealizowany film Idioci (1998), jak dotąd najgłośniejszy i najbardziej kontrowersyjny film von Triera. Nie on jednak był pierwszym, który rozsławił nazwisko reżysera. Większość kinomanów na całym świecie po raz pierwszy usłyszało o Duńczyku przy okazji poetyckiego melodramatu Przełamując fale (1996), który zdobył Złotą Palmę MFF w Cannes i Europejską Nagrodę Filmową Felixa 1996 dla najlepszego filmu. Pomiędzy "trylogią europejską" a Idiotami Lars von Trier nakręcił dwie serie Królestwa(Królestwo, Królestwo II), rozgrywającego się w kopenhaskim szpitalu-molochu, łączącego w sobie cechy konwencjonalnych scen z życia lekarzy i pacjentów , w stylu Ostrego dyżuru lub Szpitala na peryferiach, z horrorem o ambicjach filozoficznych i moralizatorskich.
Najnowszy film von Triera Tańcząc w ciemnościach kończy kolejną trylogię - Złote Serce. Podobnie, jak Przełamując fale i Idioci, opowiada on o poświęceniu. Tym, co go od dwóch pozostałych części różni to nietypowa forma - musicalu. Na naszej stronie obejrzeć można jego zwiastuny i posłuchać przepięknej muzyki autorstwa odtwórczyni głównej roli - Björk. Obecnie reżyser pisze scenariusz Królestwa III.

• Dancer in the Dark (2000)
• Idioci (Idioterne) (1998)
• Orchidégartneren (1977)

• Epidemic (1988)
• Orchidegartneren (1977)

Ur. 2 sierpnia 1945 r. w Danii. Reżyser, scenarzysta i operator. Zadebiutował w 1975 r. filmem Maske ku'vi. Do jego największych osiągnięć artystycznych należą m. in. Johnny Larsen (1980) i Himmel og Helvede (1989), które przyniosły mu wyróżnienia na międzynarodowych festiwalach filmowych. Współpracę z Larsem von Trierem rozpoczął w 1994 r. od Królestwa, którego był współreżyserem. Podobnie przy Królestwie II. Morten Arnfred pracuje także jako producent telewizyjny i muzyczny.

Ur. 9 grudnia 1953 r. w Danii. Pisarz i scenarzysta, aktor. Opublikował książki m. in. J. B., A Theory (1975), Drawings in the Dark (wspólnie z Troelsem Worse, 1977), IENVISIONABOOK(n)ANDTHISISHOWITGOES (1977) - dzieła z kręgu konceptualizmu. Jest także autorem słuchowisk radiowych pt. Transistor (1977) i publikacji z zakresu krytyki sztuki. Współpracuje z Larsem von Trierem od 1982 r. Współtworzył także projekt pełnometrażowego filmu pt. Dimension, którego realizacja przewidziana jest na 2024 r.

Duński montażysta, scenarzysta i reżyser.

Ur. 12 grudnia 1928 r., Ystad, Skane, zm. 6 września 1998 r., Lidingö, Stockholms län. Jeden z najwybitniejszych i najpopularniejszych szwedzkich aktorów teatralnych i filmowych. Do jego najważniejszych kreacji teatralnych należy rola Tartuffa w Świętoszku Moliera (The Royal Dramatic Theater 1971) i postać Hjalmara Ekdala w Dzikiej kaczce Ibsena, wyreżyserowanej przez Ingmara Bergmana (The Royal Dramatic Theater 1972). W filmie zadebiutował w r. 1962 (Raggarganget, reż. Ragnar Frisk). Do jego największych ról filmowych należy zaliczyć zwłaszcza te z filmów Larsa von Triera - począwszy od drugoplanowej w Europie (1991) do pierwszoplanowej w obu częściach Królestwa. Współpracował również z innymi wybitnymi reżyserami skandynawskimi - m. in. Alfem Sjöbergiem i Bo Widerbergiem. Zagrał w kilku szwedzkich serialach telewizyjnych, dzieki temu zdobył ogromną popularność w Szwecji. Natomiast stworzona przez niego postać w Królestwie przyniosła mu uznanie międzynarodowe oraz popularność w Danii, pomimo tego, że Stig Helmer na każdym kroku podkreślał swoją nienawiść do Danii i Duńczyków. Za rolę tę uzyskał nagrodę dla najlepszego aktora na Bodil Festival oraz Robert Festival w 1995 r.

Ur. 14 października 1944 r. w Kolonii. Aktor niemiecki. W latach 60. znany w środowisku nieletnich prostytutek gejowskiej sceny we Frankfurcie, w latach 70. został zauważony podczas castingu przez Rainera Wernera Fassbindera, który zaangażował go do kilku swoich filmów. W tym okresie Kier przyłączył się do komuny teatralnej Fassbindera, prowadził kuchnię w jej monachijskiej siedzibie. Wystąpił łącznie w 5 filmach RWF. Wziął udział także w dwóch znaczących filmach spółki Andy Warhol - Paul Morrisey, wcielając się w role Drakuli i Frankensteina. Zagrał również tytułową rolę w Docteur Jekyll et les femmes Waleriana Borowczyka. Wystąpił w niemal wszystkich filmach Larsa von Triera (oprócz Idiotów).

Ur. 20 września 1928 r. w Danii. Duńska aktorka filmowa i telewizyjna.