Ur. 1948 w Paryżu, syn popularnego aktora teatralnego i filmowego Maurice'a Garrela, realizuje filmy ponoć od 8 roku życia, choć za ofi-cjalny debiut uznaje się Les Enfants désaccorrdés z 1964 r. oraz Anémone z 1966 r. (przemontowany w 1968 r.), oba pozostające pod silnym wpływem stylu Godarda oraz ideologii Maja 68. Perspektywa Nowej Fali jest więc dla niego nie tyle perspektywą kina ojców, co raczej starszych kolegów, z którymi współtworzył nowe oblicze francuskie-go kina. O ile jednak ostrze krytyki społecznej Nowofalowców tępiło się systematycznie z biegiem lat, filmy Garrela wciąż poruszały "gorące" te-maty polityczne, socjalne, obyczajowe, dzięki czemu reżyser zyskał miano ostatniego nieprzejednanego i w pełni niezależnego filmowca, który nie za-pomniał o ideałach 1968 r. Z drugiej jednak strony taka postawa plasowała go poza głównym nurtem kinemato-grafii francuskiej, dość jednak sko-mercjalizowanej. W latach 70. zreali-zował aż 8 filmów, jednak dopiero w latach 80. zyskał uznanie jurorów festiwali filmowych oraz nagrodę Jeana Vigo (1982), przyznawaną za ory-ginalność i niezależność. Lata 90. przyniosły mu popularność i poważne sukcesy - na festiwalu w Wenecji w 1991 r. uzyskał Srebrnego Lwa za J'Entends plus la Guitare. Nie bez zna-czenia było też zakwalifikowanie do głównego konkursu tego festiwalu jego następnych filmów: La Naissance de L'Amour (1993) oraz właśnie Powiewu nocy (1998), który należał do fawory-tów jury. Warto jeszcze na chwilę wró-cić do kwestii powinowactw Powiewu nocy z Nową Falą. Przy realizacji tego filmu reżyser zaprosił do współpracy kilku weteranów Nouvelle Vague - o-peratora kamery Jeana Césara Chibauta i dźwiękowca René Leverta (współpracowników m. in. Françoise'a Truffauta) oraz autorkę montażu Szalo-nego Piotrusia (Pierrot le fou, 1965) Jeana-Luca Godarda - Françoise Col-lin. Zresztą nie mogło być inaczej, sko-ro Garrel natchnął swój film duchem idei z lat 60. - utopijnej ideologii wol-ności, której apogeum był Maj 1968 i rewolucja obyczajowo-kulturalna towa-rzysząca rewolcie studenckiej.

Ur. 1940, Swansea, Walia. Muzyk, kompozytor, aktor. Założyciel wraz z Lou Reedem zespołu Velvet Underground, w którym grał na skrzypcach i gitarze basowej. W 1968 r. rozpoczął karierę solową jako muzyk i kompozytor, także muzyki filmowej (od 1972 r.).

Właściwie Catherine Dorléac, córka Maurice'a Dorléaca i Renée Deneuve, aktorów. Ur. 22 października 1943 r. w Paryżu. Jedna z najwybitniejszych i najsławniejszych aktorek francuskich, zaliczana do grona najważniejszych aktorów kina światowego (m. in. w rankingu magazynu Empire znalazła się w gronie 100 największych gwiazd filmowych wszechczasów na miejscu 89, wg notowań z października 1997). Na początku kariery aktorskiej wy-stępowała jeszcze jako Catherine Dorléac, później używała nazwiska matki. Zadebiutowała jako 14-latka w filmie Les Collégiennes (1957), jednak sławę przyniósł jej film Jacquesa Demy Parasolki z Cherburga (Les Parapluies de Cherbourg, 1964), w którym wy-stąpiła wraz z siostrą - Françoise Dorléac. Udział we Wstręcie (Repulsion, 1965) Romana Polańskie-go oraz dwóch filmach Luisa Bunuela - Piękność dnia (Belle de Jour, 1967) i Tristana (1970) - przyniosły jej uznanie krytyki i publiczności oraz status gwiaz-dy, który udaje jej się utrzymywać do dzisiaj. Współpracowała z najwybit-niejszymi twórcami filmowymi: oprócz wyżej wymienionych także z Jean-Pierrem Melvillem, Marco Ferrerim, Françoise Truffaut'em, Claudem Lelouchem, André Téchiné, Raoulem Ruizem, Manoelem de Oliveirą, a ostatnio także z Larsem von Trierem. Zagrała dotychczas w ok. 150 filmach, w większości przypadków role główne. Laureatka wielu nagród filmowych, w tym Cezara 1980 dla najlepszej aktorki oraz nominowana do Oscara za rolę w Indochinach (Indochine, 1992).