Powieść Hideous Kinky napisała Ester Freud, wnuczka słynnego psychoanalityka, Zygmunta Freuda, wykorzystując w niej wiele ze swych dziecięcych wspomnień. Spojrzenie na egzotyczny, fascynujący świat relacjonowała dziewczynka w pierwszej osobie. Producentka Ann Scott zainteresowała się powieścią w 1993, roku od razu biorąc pod uwagę dokonanie adaptacji filmowej. Zainteresowała ją nie tylko dokumentalna warstwa powieści, ale także jej przesłanie sprowadzające się do kwestii wychowania dzieci w taki sposób, by były otwarte na wszystko, co wiąże się z ludzkim istnieniem, bez względu na rasę, religię i kulturę. Gdy Bill MacKinnon zgodził się na napisanie scenariusza według powieści Esthery Freud, na kilka miesięcy wyjechał do Maroka, by wczuć się w klimat różnic kulturowych dzielących wyznawców islamu i Europejczyków. Mimo, że akcja filmu toczy się ponad ćwierć wieku temu, współcześni mieszkańcy Marrakeszu i innych marokańskich miast zachowali żywe wspomnienia o epoce "inwazji hippiesów", wielu z nich przejęło styl życia wolnych przybyszów zafascynowanych wędrowaniem i wschodnią medytacją. W 1972 roku po Maroku podróżowali Jimi Hendrix, Eric Clapton, Crosby Stills & Nash. Również klasyczny rock tamtej epoki młodzieżowej kontestacji wzbogaca zresztą ścieżkę dźwiękową W stronę Marrakeszu. Film został w całości nakręcony w Maroku. Centrum życia kulturalnego w Marrakeszu stanowi od wieków D'Jemma el Fna (w dosłownym tłumaczeniu Plac Śmierci), gdzie niegdyś sułtani wystawiali ku przestrodze poddanych zakonserwowane w soli ucięte głowy swoich wrogów. W dzisiejszym Marrakeszu plac ożywa każdego dnia o zmierzchu. Zbiera się tu wówczas miejscowa ludność, by podziwiać zaklinaczy węży, słuchać gawędziarzy, odwiedzić sprzedawców ziół, popatrzeć na występy akrobatów i licznych muzyków.
 
Znaczna część akcji toczy się właśnie na tym placu, ale filmowanie tam było niemożliwe ze względu na panujący zgiełk i trudny do opanowania tłum. Znaleziono plac w pobliskiej, położonej na wzgórzach wiosce Oumnast, na którym zbudowano dla potrzeb filmu handlowy rynek. Przez ponad dwa miesiące Gillies MacKinnon odwiedzał D'Jemma el Fna, robiąc notatki i szkice, na podstawie których odtworzono widok i atmosferę placu, dbając także o charakterystyczne dla niego dźwięki. Realizatorzy zaprosili do udziału w filmie wielu miejscowych muzyków, akrobatów i straganiarzy.
 
Sceny rozgrywające się w bogatej willi Santoniego nakręcono w pałacu Bahia, zbudowanego w końcu XIX wieku dla Bou Ahmeda, wielkiego wezyra sułtana Moulay al Hassana. Kiedy Bou Ahmed utracił łaski władcy, jego pałac został splądrowany i dopiero później odrestaurowywany odzyskał dawną świetność.
 
Budynek z XIII wieku służący muzułmanom do studiowania Koranu stał się scenerią algierskiej szkoły Sufi - celu wspólnej pielgrzymki Julii i Lucy. Szkoła była domem dla setek uczniów, którzy mieszkali w maleńkich celach do momentu, aż wyuczyli się całego Koranu na pamięć. Najwięcej problemów realizacyjnych dostarczyła filmowcom Medina, stara dzielnica Marrakeszu otoczona murami. Medina, która nie zmieniła się od czasów średniowiecza, jest labiryntem zatłoczonych uliczek, zbudowanych tak, że wcisnąć się w nie mogą jedynie wozy zaprzężone w konie lub osły. W konsekwencji cały sprzęt musiał być przenoszony i przewożony wozami, ale trudno było sobie wyobrazić wykonanie filmowej rekonstrukcji tej niezwykłej enklawy.
 
Egzotyka, piękno afrykańskiej natury połączone z rejestracją arabskich obyczajów są nie tylko tłem filmu, ale pełnią też funkcje dramaturgiczne. Dla Julii tylko taki klimat daje poczucie pełnej ucieczki od Europy i pełnej wolności. Prawdziwym celem młodej Angielki jest poznanie tajemnic sufizmu - mistycznego kierunku islamu - i audiencja u jego duchownego mistrza. Dążeniem sufistów, których religia zrobiła ogromną karierę w ruchu hippiesowskim, było ponadzmysłowe poznanie istoty Boga, czyli Prawdy, i zjednoczenie się z nim poprzez mistyczną miłość. A miłość w filmie McKinnona ma różne oblicza... Przede wszystkim dalekie od romantycznego melo z Titanica, który zapewne na lata będzie kojarzył nazwisko Kate Winslet z tą superprodukcją. Ta swoista wolta młodej aktorki wymierzona we włany wizerunek heroiny melodramatu i decydującej się na rolę pełnej werwy hippieski w skromnej, egzotycznej produkcji, świadczy o niekonwencjonalnych wyborach Kate Winslet.