"Powieść Hideous Kinky początkowo jest wesołą, kameralną historią autobiograficzną. W połowie lat sześćdziesiątych dwie dziewczynki, pięcio- i siedmioletnia, podróżują z matką z Londynu do Marrakeszu. Towarzyszy im John, przyjaciel matki i jego żona, Maretta. (...) Tytuł książki pochodzi od jedynych słów wypowiadanych przez Marettę, które wkrótce stają się określeniem stosowanym przez bohaterki w najróżniejszych okolicznościach. "Jeden z pasterzy gwizdnął i psy przywarły do ziemi. Bea uniosła brwi, mijając mnie. - szepnęła".

Esther Freud zmienia słownictwo i tonację narracji, łatwo przechodząc z języka dziecinnego do bardziej wyszukanego stylu, szczególnie gdy opowiada o sprawach przekraczających możliwości dziecięcego pojmowania.
Kiedy grupa podróżników dociera do Marrakeszu, John i Maretta rozstają się, zaś matka zajmuje się łowieniem kolejnych wielbicieli i oddawaniem się mistycyzmowi. Dzieci natomiast pragną tylko normalności, a przynajmniej tego, by nie być stale podporządkowane "islamizacji" matki. "Mamo, proszę - byłam nastawiona na błaganie. - Proszę, nie bądź Sufi".

Bohaterowie książki pojawiają się i znikają bez specjalnego powodu czy wyjaśnienia. Wyróżnia się tu tylko jedna postać, Bilal - wędrowny budowniczy i magik, który zostaje kochankiem matki. Jest on postacią złożoną bardziej niż inne. Narratorka lubi go i ufa mu od początku, a kiedy pyta, czy nie mógłby wrócić wraz z nimi do Anglii, "Bilal przymknął oczy i zaczął nucić piosenkę wraz z Om Kalsoum łkającym właśnie w trzeszczącym radio, włączonym na zapleczu kawiarni".

Powieść Hideous Kinky dzieli się na dwie części. Pierwsza połowa książki jest żartobliwa. Dziewczynki odkrywają Marrakesz, ucząc się języka, a nawet udając żebraczki. Jedyną troską rodziny są pieniądze, ale i ten problem znika wraz z nadejściem kolejnego czeku od ojca.
Druga część powieści jest bardziej melancholijna. Religijny zapał matki przygasa, a w miarę jak przygody dziewczynek stają się coraz bardziej niebezpieczne, lokalne rytuały i zwyczaje tracą swój urok. "Nie lubiłam myśleć o święcie wielbłądów. Wyciągnięte z domu w Mellah towarzyszyłyśmy zwierzętom przybranym girlandami z kwiatów, uczestnicząc w śpiewającej procesji wysoko w góry, poza miasto". Parada kończyła się ścięciem głów wielbłądom. "Od czasu do czasu spoglądałam na Beę, by zobaczyć, czy ma tego dosyć, tak jak ja. Widać to było w jej oczach, ale nie zdradzała swoich uczuć".

W rezultacie Hideous Kinky jest w mniejszym stopniu opowieścią o egzotycznym kraju obserwowanym niewinnymi oczami, a bardziej historią rodzinną o bardzo kłopotliwej matce, starszej siostrze, która wszystko robi wcześniej i odległym ojcu. Książka ucieka od sentymentalizmu dzięki prostocie stylu. "Bilal był moim ojcem. Nikt nie zaprzeczył, kiedy to powiedziałam". Autorka, jej siostra i matka spędziły w Maroku dwa lata, i chociaż Esther Freud nie jest może zbyt odkrywcza, potrafiła jednak ożywić swą opowieść lekkością stylu i delikatną ironią."

"Amazon", 15 III 1998