Tylko w nieskończonej ciszy, można zacząć słyszeć.
Tylko tam, gdzie nie ma słów, można zacząć widzieć.
Wielka cisza to surowy film, który w swej czystej formie bliski
jest spokojnemu, medytacyjnemu życiu w klasztornych murach.
Bez muzyki, jedynie z klasztornymi śpiewami, bez wywiadów,
bez komentarzy, bez dodatkowych materiałów. Zmiany czasu,
pór roku i wszystkie powtarzalne elementy dnia i modlitwy - ten
film nie jest odwzorowaniem życia klasztornego, ale istotą tegoż
życia. To film o świadomości, absolutnej obecności, o życiu ludzi,
którzy w najczystszej formie poświęcili całe swoje życie Bogu. Wielka
cisza, kolejne dzieło reżysera nagradzanego za L'amour, l'argent,
l'amour i Die Terroristen, to pierwszy w historii film opowiadający o
życiu wewnątrz klasztoru Grande Chartreuse, głównego klasztoru
legendarnego zakonu kartuzów w Alpach Francuskich.
 |
Zakon kartuzów jest bractwem o jednej z najbardziej ścisłych reguł
w kościele rzymskokatolickim. Ukryci przed ludzkim wzrokiem mnisi
wiodą życie według starych reguł i rytuałów. Klasztor zamknięty
jest dla odwiedzających i turystów, nie istnieją żadne współczesne
filmy z udziałem mnichów. Ostatnie zdjęcia pochodzą z 1960 roku,
kiedy dwóch dziennikarzy otrzymało pozwolenie na przekroczenie
klasztornych murów, pod warunkiem że kadry nie będą zawierać
obrazów samych mnichów.
Dziewiętnaście lat po pierwszym spotkaniu z obecnym przeorem
zakonu reżyser, Philip Gröning, otrzymał pozwolenie na realizację
filmu o życiu mnichów. Było to owocem długotrwałych i opartych na
zaufaniu stosunków między reżyserem i kapłanem. Przez co najmniej
siedem lat żaden inny film nie będzie mógł być nakręcony na terenie
klasztoru. Jednak, biorąc pod uwagę, że przez tak długi okres żaden
filmowiec nie uzyskał pozwolenia na realizację, obraz ten może
pozostać jedynym, jaki został nakręcony w klasztorze. Philip Gröning
mieszkał w klasztorze i na co dzień towarzyszył mnichom z kamerą.
Aby stać się częścią normalnego życia mnichów i ich rytuałów,
reżyser musiał doświadczyć pustelczniej egzystencji - tylko tak mógł
zbliżyć się do świata mnichów i nowicjuszy, wiodących swoje życie
pomiędzy starymi obrzędami i bez zdobyczy cywilizacji.
Film był realizowany podczas prawie czterech miesięcy pracy wiosną
i latem 2002 roku, kolejnych trzech tygodni zimą 2003 roku oraz
ostatnich trzech dni grudnia 2003. Z nakręconego materiału powstał
pełnometrażowy film, jego krótsza wersja dla telewizji, album
ze zdjęciami oraz płyta z nagraniami mszy i psalmów.
|
