Wizjoner Lech Majewski zrealizował może najbardziej przejmujący film o latach sześćdziesiątych PRL-u. Wojaczek, chociaż wykorzystuje fakty z tragicznej biografii poety-katastrofisty, wchodzi w regiony filmowego uniwersalizmu, w regiony eseju o kondycji artysty. Wojaczek to przede wszystkim niezwykle pesymistyczny opis napięć psychicznych i emocjonalnych (rzecz niezwykle trudna w kinie) powstałych między wrażliwą jednostką a otoczeniem. Majewski wykreował swój film w duchu skojarzeniowej liryki poety: nie ma w Wojaczku klasycznej "fabuły biograficznej" lecz jedynie ciąg czarno-białych sekwencji inspirowanych luźnymi faktami z życia Rafała Wojaczka, z których cześć przeszła do legendy literatury polskich zbuntowanych i niedostosowanych. Bohater filmowego eseju Majewskiego, grany trochę w konwencji ekspresjonistycznego aktorstwa przez młodego, śląskiego poetę, Krzysztofa Siwczyka, otoczony jest aurą irracjonalnego buntu, w którym dominuje ustawiczna nonszalancja wobec własnego życia. Rafał Wojaczek zafascynowany był legendą Hłaski. Nie liczył się z otoczeniem. Leczył się psychiatrycznie, walczył z alkoholizmem, jego ekscesy narażały go na ciągłe konflikty z prawem. Legenda biograficzna narastająca wśród młodzieży zaraz po jego samobójczej śmierci, przysłoniła wartość jego oryginalnej poezji, posługującej się brutalnym, obscenicznym językiem, poezji trudnej, wyrafinowanej i bez wątpienia wykraczającej poza czas życia poety. Wiele scen Wojaczka kręconych było w rodzinnym Mikołowie. To z okna jego pokoju (obecnie siedziba literackiego Instytutu Mikołowskiego) statyczna kamera patrzy beznamiętnie na brzydki świat. Dramatyzm filmu Majewski osiągnął zaskakująco prostymi środkami: kadry są ascetyczne, montaż cięty, ujęcie po ujęciu, ruch postaci wewnątrz kadru. W tych turpistycznych, nędznych zaułkach, ponurych knajpach szamocze się młody człowiek.
Rafał Wojaczek. Urodzony 6 XII 1945 roku w Mikołowie w rodzinie nauczycielskiej. Poeta. Uczęszczał do liceum w Mikołowie, a następnie w Katowicach-Ligocie i Kędzierzynie. Rozpoczął studia filologiczne na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, wkrótce je przerwał i przeniósł się w 1964 roku do Wrocławia, gdzie podjął pracę w MPO jako dyspozytor. Debiutował w 1965 roku w "Poezji". Wydał zbiory wierszy, które wywołały prawdziwą burzę - Sezon (1969), Inna bajka (1972). Pośmiertnie ukazały się: Którego nie było (1972), Nie skończona krucjata (1972), Utwory zebrane (1976), Poezje wybrane (1983), List do nieznanego poety (1985), Wiersze (1996). W jego ekspresjonistycznej liryce dominują motywy wyobcowania i dezintegracji człowieka, obsesja brzydoty i śmierci, drastyczność obrazowania z wykorzystaniem słownictwa ze sfery fizjologii i erotyki. Często nasycał swe kunsztowne liryki czarnym humorem i sarkazmem. We Wrocławiu dał się poznać jako skandalista i sprawca obyczajowych ekscesów, ciągły prowokator wobec otoczenia.
Zmarł śmiercią samobójczą 11 maja 1972 roku we Wrocławiu. Wszedł do polskiej legendy literackiej jako jeden z poetów wyklętych. Jego mit buntownika przygasł nieco w latach osiemdziesiątych, ale każde nowe pokolenie odnajduje w poezji Wojaczka i jego biografii coś z własnego losu.
